Over “Afkicken met Sandra”
Deze weblog zal het boek gaan weergeven dat ik geschreven heb. Ik wil het dolgraag uitgeven, maar er is helaas nog geen uitgever geweest die interesse had. Mocht jij het lezen en het een interessant verhaal vinden, dan kan ik je hulp goed gebruiken! Ken je iemand die contacten heeft in de uitgeverswereld, of ken je iemand die in mijn boek wil investeren, mail me dan via het mailformulier.

Voor de vaste lezers: leuk als je commentaar geeft, maar bedenk dus dat het verhaal al heeft plaatsgevonden. Ik zal daarom elke titel de datum geven zoals ik in mijn boek gebruik. Hieronder volgt een synopsis, zodat je voordat je gaat lezen, weet waar het verhaal over gaat.

Synopsis “Afkicken met Sandra”:

“Afkicken met Sandra” is het verhaal van Sandra toen ze 19 jaar oud was en net een week voordat ze opnieuw besloot af te kicken van de drugs, Lara tegen kwam. Lara is zes jaar ouder, woont net in Amsterdam en kent het wereldje in Amsterdam geheel niet. Zij is, in tegenstelling tot Sandra, nog nooit met drugs, protitutie of wapens in aanraking geweest. Door Sandra leert Lara een hele andere kant van de maatschappij kennen: de zelfkant van de maatschappij. En Sandra leert op haar beurt ook een kant van de maatschappij kennen die ze niet kende: “de mooie en gewone wereld van de televisie”.

Sandra en Lara zijn stapel verliefd op elkaar, maar door de problemen met de drugs, de “gabbers” en de familie van Sandra, komt de relatie al heel erg snel onder hoge druk te staan. Sandra wil wel afkicken, maar valt meerdere keren terug en Lara wil wel hard tegen Sandra zijn, maar kan dat niet en blijft in Sandra geloven. Het verhaal speelt zich zes jaar geleden af in Amsterdam Oost, maar zou ook vandaag de dag geschreven kunnen zijn. Het is een dagboek over liefde, pijn, leugens, vertrouwen, seks en onbegrip. Het is geen zielig verhaal, maar xe9xe9n van de harde werkelijkheden die zich in Amsterdam afspeelde.

+++

Ik moest bijna kotsen nadat ik haar aan de telefoon had gehad. Vandaag of morgen krijgt ze namelijk de uitslag van haar HIV-test. Ik weet niet of zij of ik dat wel aan kan. Ze vertelde me achteloos dat er in het verleden dingen zijn gebeurd. Dingen met haar met mannen, dingen met junks, dingen met weet ik veel. Door de manier waarop ze het me vertelde leek het net alsof het voor haar de normaalste zaak van de wereld is.”

Ze zei letterlijk: “Je denkt toch niet dat ik ga gebruiken als mijn beste (…) gabber er aan overleden is?” Nee, natuurlijk niet Sandra, wat denk je zelf? Je voelt je kut, xe9xe9n van je zogenaamde vrienden is net de pijp uit gegaan, je bent met alleen maar gebruikers samen, je wilt even alles vergeten, wat doe je dan? Nou? Dat heeft ze toch jaren gedaan? Gebruiken om alle shit te vergeten, om zich even beter te voelen.

Ik wil overigens de lezen meegeven dat hij/zij niet moet vergeten dat het verhaal zich in 1999/2000 afspeelt.

Nothing of this publication may be reproduced
without written approval of the author.
xa9 2005 Copyright.
All rights reserved.

Omdat ik er vanuit een uitgeverij interesse voor mijn boek is, stop ik (tijdelijk) met mijn boek op dit weblog te zetten. Zodra ik nieuws heb, laat ik het uiteraard weten!

Bedankt voor het lezen en de commentaren!

Volgens mij heeft Sandra het licht gezien. Vanmorgen liet ze me namelijk haar “puree-recept” zien. Een beschrijving van hoe je normaal gesproken in de puree komt. Ze heeft precies datgene opgeschreven wat ik haar al honderden keren verteld heb. En zelfs dingen die ik vaak dacht. Ze weet het blijkbaar allemaal wel, maar ze doet er zo weinig mee. Af en toe geeft ze wel in gesprekken aan hoe ze in situaties verzeild is geraakt: dat mensen haar meegesleurd hebben, dat het allemaal zo gemakkelijk ging, dat ze zonder inkomen geld kon lenen, schulden maken en dat niemand echt vragen stelde. Maar soms vind ik dat geen excuus. Je bent er immers altijd zelf bij. Het kan een keertje gebeuren dat iemand je mee sleept, maar na een dag of drie, vier, of een week, dan zie je toch wel in wat er gebeurt? Dat je ergens in terecht bent gekomen, waar je niet zo makkelijk weer uit komt? Of is het iets dat je niet wilt zien, omdat je dan met jezelf de confrontatie moet aangaan?

Ik zal hieronder een aantal van haar manieren om in de “puree” te komen opschrijven, en let op: dit heeft ze echt allemaal zelf bedacht!

vooral blijven omgaan met de personen uit de scxe8ne
vooral op plekken blijven hangen waar je andere junks tegen komt
vooral niet je eigen (thuis)omgeving schoonmaken
vooral blijven hangen in de coffeeshop
vooral niet luisteren naar andere mensen (mensen die niet verslaafd zijn)
vooral je afspraken niet nakomen

Het was zo vreemd om dit te lezen. Ik ben zo trots op haar. Ze begint eindelijk in te zien waarom ze steeds weer in de shit terecht komt en waarom ze steeds weer door blijft gaan met drugs gebruiken.

We hebben de laatste paar dagen zo veel discussies gehad over waarom ze steeds even weg moet, waarom ze de verkeerde personen blijft ontmoeten, waarom ze nog steeds telefonisch contact met Alice blijft houden, waarom ze niet elke dag zou moeten blowen, waarom ze zou moet gaan sporten en waarom ze haar eerst geld zou moeten uitgeven om de kachel te repareren.

Haar kachel is sinds ik haar ken al kapot en het is nu echt ijskoud in haar huis. Ik vind aan de ene kant wel prettig dat ze elke dag bij mij is, maar ze moet ook leren om thuis te slapen, om haar eigen huis schoon te maken, gewoon om haar eigen leven te leiden. Maar ja, als het over geld gaat, dan is er altijd wel iets wat belangrijker is, zoals een nieuw voetbalshirt of dartpijltjes… of blowen.

“Maar het blowen houdt me rustig,” zegt ze dan. “Het geld is mijn geld,” zegt ze dan. “En ik ben geen mongool,” zegt ze dan.

En bovenop deze discussies, hebben we ook nog ellenlang gepraat over haar voornemen om met haar broer en neef op stap te gaan. Ik mag niet mee. Niet dat ik dat zou willen, maar dat vertelde ze me al op voorhand. “Ik weet niet wat we gaan doen,” zei ze. Wat moet ik daar dan weer van denken. Gaan ze drinken? Gaan ze blowen? Gaan ze gebruiken? Ze doet er zo geheimzinnig over, ze wil me niet eens vertellen waar ze heen gaan. Voor het geval dat ik haar ga zoeken, denk ik dan.

Haar neef had me wel uitgenodigd. Ik heb hem vorige week namelijk gezien op zijn verjaardag in de coffeeshop. Echt super gezellig. Iedereen stoned, Sandra haar moeder laveloos en ik broodnuchter. Hij werd 21 jaar en kreeg een gouden armband waardoor ie moest huilen. Ik voelde me niet echt op me gemak, maar ik wilde niet zeurderig overkomen, dus ik bleef totdat Sandra naar huis wilde. Er heerste echt een hele rare sfeer. Iedereen aan het blowen en hangen maar het was net alsof er helemaal niets te vieren was. Jeroen vroeg, toen Sandra naar de wc was, of ik ook zin had om mee te gaan als ze “met z’n allen gaan stappen”. Kon ik hem meteen beter leren kennen. Ik heb niets tegen Sandra gezegd, want ik wil niet in een welles-nietes spelletje terecht komen over of ik nu wel of niet mee mag of mee zou moeten gaan.

Sandra zei dat ze hoe dan ook alleen op stap gaat en zei ook dat ze per se die nacht niet bij me wil slapen. Ze zei dat ze of in haar eigen huis zou slapen, of bij haar broer. Ik vraag me dan af in welke toestand ze thuis gaat komen en wat ze voor me te verbergen heeft. Ik merk het wel.

Ik merk ook dat ik afstandelijker ben geworden. Ik ben nog wel gek op Sandra, maar het is net alsof ik niet echt meer dicht bij haar wil zijn. Alsof je je normaal gedraagt, maar van binnen voelt dat er iets niet goed zit. Dat je geen zin in iemand hebt. Dat je geen puf meer hebt om te luisteren of om te praten en al helemaal niet meer om te bekvechten. Alsof je “ja” zegt niet omdat je “ja” vindt, maar alleen maar om problemen te vermijden. Misschien voel ik me wel een beetje leeg, misschien moet ik ook wel in therapie om te leren omgaan met een partner die aan het afkicken is. Zouden ze daar bij het Jellinek ook wel’s bij stil staan?

Gisteravond ben ik samen met Sandra stoned geweest. Ze wilde weer eens weg gaan waar ik natuurlijk geen zin in had. Ik wil niet dat ze naar de coffeeshop gaat of naar het cafxe9 van Isabel om misschien weer in de verleiding te komen. Ze is al dagen geen avond thuis gebleven, omdat ze altijd wel weer even weg moest. Ik had daar geen zin meer in. We hebben van de week al zo vaak woorden gehad over dat, het feit dat ze gebruikt heeft en nog veel meer dat ik gisteravond tegen haar zei dat als ze zo nodig moest blowen, ze dat ze dat beter bij mij kan doen. En met mij. En ik gooide mijn gevonden “hasj” in de strijd.

Vorige week tijdens het opruimen vond ik namelijk hasj in de hoek van de bank Eerst dacht ik nog dat het een stukje hout was, maar toen ik er aan rook en het probeerde te branden, wist ik wel beter. Waarschijnlijk heeft ze het daar laten liggen of is het uit haar broek gevallen. Ik had eigenlijk wel gedacht dat ze zou vragen of ik iets van haar gevonden had, maar dat had ze niet gedaan. Ze weet natuurlijk als geen ander dat ik dan had gevraagd waarom ze de hasj xfcberhaupt in haar bezit had en Sandra kennende had ze geen zin in weer een discussie over blowen. En daar heeft ze natuurlijk wel ergens gelijk in. Als het over blowen gaat, zijn we het nooit eens. Nooit. Ik vind namelijk dat ze ook moet proberen om niet te blowen. Het voelt namelijk zo gek aan, als je verslaafd bent aan de alcohol, blijf je toch ook niet light bier drinken? Maar zij zegt dan op haar beurt dat het haar rustig houdt, dat ze het zelfs bij het Jellinek toestaan. Ja, Sandra kan mooi praten. Normaal gesproken loopt ze alleen maar te klagen over de strenge regels van het Jellinek, maar als ze blowen toestaan, dan is het plotseling een prima instelling waar ze precies weten waar ze mee bezig zijn.

Dus ik gooide gisteren mijn gevonden hasj in de strijd. Je had haar moeten zien kijken. Ik vroeg haar namelijk dat als ze mee eerlijk zou vertellen hoeveel ze deze week al geblowd had, dat ik haar zou vertellen waar ik de hasj vandaan had. Ik had er beter niet om kunnen vragen, want het bleek elke dag te zijn. Elke dag! Ik begrijp niet goed waar ze mee bezig is, want als ze nu al elke dag blowt, hoe gaat dat dan volgende week of volgende maand? En ik begrijp niet hoe ze dat elke keer kan betalen. Hasj is natuurlijk niet idioot duur, maar als je ziet hoeveel hasj zij in een jointje stopt, dan heb je echt wel elke dag een blokje nodig. En Sandra heeft geen geld. Althans, voor zo ver ik weet, want ze loopt bij mij alleen maar te bedelen om geld en klaagt steen en been dat haar uitkering nog niet geregeld is.

Zij vertelde op haar beurt dat ze inderdaad de hasj was kwijt geraakt, maar dat ze het ook weer niet zo erg had gemist omdat ze thuis nog meer heeft liggen. Hiep hiep hoera voor haar eerlijkheid!

Uiteindelijk draaide ze onder veel gelach en verbazing de joint die we samen zouden gaan roken. Na de eerste hijs durfde ze me niet eens aan te kijken omdat ik haar nog nooit stoned had gezien. En zij mij ook niet. Ik blow eigenlijk nooit. In mijn studententijd heb ik wel ‘s wat gerookt, maar dat mag geen naam hebben. Het is ook niet iets dat ik per se elke dag of elke week wil, zoals roken. Ik heb namelijk ook een verslaving: ik rook sigaretten. Ik weet dat het niet goed voor me is en dat je er dood aan kan gaan, maar ik hoef er niet voor te stelen en mijn gedrag, als ik rook, blijft hetzelfde.

Het was te merken dat ik al lang niet meer geblowd had. En misschien ook wel omdat Sandra er zoveel hasj in had gedaan. Ik was namelijk knetterstoned. Ik kon mijn lachen niet meer houden en Sandra ook niet omdat ik steeds aan het lachen was. Ik geloof dat ze het heel raar vond om mij stoned te zien. En ik wilde per se dat ze dat zag. Ik wilde haar laten zien dat ik geen watje ben en dat ik best weet wat drugs zijn. Volgens mij hadden we sinds lange tijd niet meer zo veel gelachen. Ik rolde echt letterlijk na vier hijsjes over de grond. Niet alleen door de joint, maar ook omdat ik me sinds lange tijd zo goed voelde. Eindelijk kon ik samen met Sandra vrolijk zijn. We konden samen genieten van elkaar en van elkaars “onderbroeken-lol”. Eindelijk voelde ik alsof ik echt een vriendinnetje had in plaats van een junkie die ik continu in de gaten moet houden.

Gisteren heb ik sinds een maand weer eens afgesproken met Elise, een goede vriendin van me. Ik had haar al die tijd gemeden. Elise kent me door en door en ziet altijd meteen aan me wat er aan de hand is. Positief, negatief, neutraal, maakt niet uit, ze heeft me altijd zo door. Ze vroeg me gisteren wat er met me aan de hand was. Ik belde nooit meer, zei ze, ik kwam niet meer in onze “kroeg”, ze zei dat het leek alsof ik van de aardbodem verdwenen was.

“En dat allemaal om die Sandra”.

Ik kon wel janken. Ik wilde haar uitleggen dat Sandra me nodig heeft, dat ze het niet alleen kan, dat ik niet meer weet wat ik moet doen, maar dat ik per se bij Sandra wil zijn. Dat ze me pijn doet, maar dat ik zonder die pijn niet kan leven. Ik wil wel uit, ik wil wel bellen, maar waar begin ik? Ik heb je nodig Elise. Ik wil dat je me begrijpt, ik wil dat je ziet dat ik soms door een hel ga, maar dat de hemel zo dichtbij is. Dat ik heen en weer wordt geslingerd tussen liefde en haat, dat ik in een andere wereld terecht ben gekomen. In een wereld waar ik niemand ken, waar ik mezelf niet ken…ik ken de wereld niet meer. Mijn wereld is verdwenen Elise. Haal me hier uit!

Maar ik heb niets tegen haar gezegd. Ik heb keihard tegen haar gelogen. Ik heb gezegd dat we vreselijk verliefd zijn en dat we niet zonder elkaar kunnen. Dit is natuurlijk ook wel waar, maar het is soms zo weinig aan de oppervlakte. En ik kan eigenlijk niet zonder haar…of is het dat Sandra niet zonder mij kan? Of wil ik niet dat Sandra het zonder mij kan?

Ik heb gezegd dat als ze echt mijn vriendin is, ze me dit gunt. Dat ze me gewoon even lekker met rust laat en me laat genieten. Dat heb ik bij haar ook al zo vaak moeten doen. Eerst was het Peter, toen was het die Richard van de kroeg, toen Vincent van werk, en nu ben ik het, omdat er niemand anders om handen is. Zo is het leven toch altijd? Het leven gaat toch allleen maar om gebruiken en gebruikt worden? Ik gebruik Sandra. Sandra gebruikt mij. Elsie gebruikt mij en als Sandra er niet meer is, gebruik ik Elise weer. Cirkeltje rond.

Toen ik naar huis fietste, heb ik keihard gejankt.

“Denk je dat hij zich vergist heeft?”
“Nee, Sandra, zoiets voel je echt wel.”

“Ik lag bij Esmee in bed omdat we samen tv hadden gekeken. Toen ben ik dus naast haar in slaap gevallen. Op een gegeven moment kwam mijn vader thuis. Hij was weer naar de klote zoals gewoonlijk. Dronken en stoned. Misschien wel meer. Toen hij bij ons in bed kroop, werd ik wakker, maar ik zei niets. Hij ook niet. Hij was naakt en ging naast mij liggen. Ik voelde dat hij mijn onderbroek naar beneden trok en met zijn vingers bij me naar binnen ging. Toen pakte hij mijn hoofd beet. Hij duwde mijn hoofd helemaal naar beneden, naar zijn lul. Hij wilde dat ik hem ging pijpen, maar dat wilde ik niet. Ik heb me er tegen verzet en op een gegeven moment hield hij er mee op. Daarna viel hij in slaap.”

Pfff.

“Maar ik heb nooit nee gezegd. Ik heb nooit iets gezegd. Ik heb mijn mond gewoon niet open gedaan. Denk je dat hij zich niet vergist kan hebben? Dat hij dacht dat ik Esmee was? Dat hij dacht gewoon mijn zijn eigen vriendin bezig te zijn?”

“Sandra, het spijt me meisje, maar wat denk je zelf? Je hebt je toch verzet? Dat had Esmee nooit gedaan.”

“Ik was toen vijftien weet je.”

Ik moet er steeds aan denken. Ik kan me niet voorstellen hoe ze zich voelt. Ik probeer nuchter te blijven, sterk te blijven en er voor haar te zijn, maar bij de gedachte alleen al moet ik bijna overgeven. Dit was volgens haar de laatste keer dat het gebeurde. Daarvoor gebeurde het toen ze nog thuis woonde. Net zoals met haar broer. Maar met haar broer deed ze het echt. Ze kon me niet uitleggen waarom, maar het gebeurde gewoon. En ze bleef maar zeggen dat ze medeschuldig was, omdat ze nooit nee heeft gezegd. Zij was elf jaar, haar broer was drie en half jaar ouder.

Ik probeerde Sandra uit te leggen dat je het op je elfde het moeilijk kan uitlokken.

“Je wist toen toch niet eens wat seks was of wel?”
“Ja, nee, maar ik heb er nooit iets van gezegd, dus het was toch ook mijn schuld.”
“Sandra, denk ‘s na, als je broer het bij jou probeerde, dan gebeurde er waarschijnlijk ook iets met hem.”

Sandra heeft geen een keer het woord “incest” laten vallen of “seksueel misbruik”. Ze kan het nauwelijks benoemen, maar het spookt nu dag en nacht door haar hoofd. Sinds ze weer “clean” is, moet ze veel aan haar vader denken, vertelde ze me. Ze wil hem eigenlijk confronteren met bepaalde zaken, hem in zijn gezicht spugen om wat ie gedaan heeft. Ze wil een antwoord op alle vragen, maar vooral op de vraag “waarom”.

Ik ben bang dat ze het antwoord nooit zal krijgen. Ze kan het hem natuurlijk wel vragen, maar hij zal nooit zeggen wat ze wil horen. Als hij zegt dat hij spijt heeft, dan kan ze niet meer boos worden of blijven; als hij het ontkent, zal ze denken dat hij niet toe durft te geven.

Door het misbruik van haar vader en haar broer, is Sandra later gaan denken dat als je benen maar open doet, je van alles voor elkaar kan krijgen. Vrienden, geld, drugs… Ze vertelde me maar twee keer echt voor dope te hebben geneukt. Maar waar lag bij haar de grens? Met een gabber die toch al dope heeft neuken, telt dat ook? Of heeft ze alleen de keren geteld dat ze echt heel erg trek had, geen geld en toen de dealer maar een beurt heeft gegeven?

Ik mag het niet zeggen, maar ik begrijp deels wel dat ze zich bij vrouwen een stuk prettiger voelt. Natuurlijk zijn er zat foute vrouwen die je ook op de een of andere manier misbruiken, maar dat koude, kille benen wijd, lul er in, paar keer beuken en dan de sperma met een doek weg wrijven, dat zit er bij vrouwen niet in.

Ze heeft het ook nog met haar neef gedaan, maar toen was ze zestien. En hij is op zijn beurt weer misbruikt door zijn vader. Haar moeder is misbruikt door haar vader en haar broers. Haar hele godvergeten familie is doorspekt met incest.

Ik begrijp nu wel dat Sandra een reden had om aan de drugs te gaan. Wat zou jij doen?

En het allerergste van gisteravond was nog wel dat we daarna hebben liggen seksen, maar toen we bijna bij het hoogtepunt waren, barstte ze in tranen uit. Zij zei wel honderd keer sorry.

Gisteravond zijn we op stap geweest. Sandra wilde het met me goed maken door iets te doen waar ik heel veel zin in had, en dat was stappen. Ik wilde eindeloos dansen, dronken worden en de hele nacht neuken. Om alles te vergeten ja. Want ook een normaal mens heeft daar wel eens behoefte aan. Maar wat een leuke avond had moeten worden, werd een kut-avond en een kut-ochtend waar Sandra weer boos de deur uit liep.

We waren eerst wat gaan drinken in Vieve la Vie, maar omdat het daar zo druk was, zijn we naar het COC gegaan. Het was nog vroeg toen we binnen kwamen en ik wilde niets liever dan alleen maar aan Sandra zitten. Ik wilde gewoon een leuke avond hebben, waar we zouden dansen, lachen en zoenen. Maar toen het drukker werd, kwam ze een vriendin tegen. Volgens Sandra geen junk of ex-junkie, maar die vriendin maakte wel hele rare opmerkingen. Hoe het met de handel stond en wat ze nu weer gescoord had, op mij wijzend. Normaal gesproken kan ik best tegen dit soort grapjes, maar ik was niet bepaald in de mood om nu grapjes te maken over Sandra haar verleden terwijl ze net gebruikt heeft. Sandra kreeg tot overmaat van ramp steeds meer aandacht voor die griet en de bijbehorende vriendinnen, en liet mij compleet aan mijn lot over. Die vriendin hing de hele tijd om Sandra heen onder het mom van “We zijn gewoon vriendinnen hoor”, maar ze vond het wel nodig om de hele tijd “lekker ding” tegen Sandra te zeggen.

Ja, ik was jaloers. Ondanks het feit dat ik nog steeds boos op Sandra ben, had ik toch de behoefte om dicht bij haar te zijn. Om te voelen dat ze wel om me geeft en om het idee te hebben dat het wel goed gaat. Maar met die griet om haar heen, voelde ik me alleen maar beetgenomen. Ik kende die griet niet maar ik wilde haar ook niet kennen. Ik wilde een avond voor mezelf met Sandra.

Uiteindelijk zijn we om 3 uur naar huis gegaan omdat ik echt geen zin meer had om te zien hoe die zogenaamde vriendin met Sandra aan het flirten was. Bij de garderobe vertelde ze me ook nog doodleuk dat die “vriendin” continu in haar kont had geknepen en dat weer een andere “vriendin” haar geprobeerd had te zoenen.

Toen we eenmaal in bed lagen, hoopte ik dat Sandra die anderen vergeten was om met mij een onvergetelijke nacht te hebben, maar na slechts een zoen, draaide ze zich om en viel in slaap. Ik kon wel janken. We hadden in de taxi ook lopen bekvechten omdat ze meer dan het aantal toegestane biertjes had gedronken. Sandra weet dan altijd zo mooi te zeggen dan een biertje meer of minder niets uitmaakt. Maar waar legt zij dan haar grens? Of denkt ze helemaal niet in termen van grenzen? Werkt het bij haar zo dat zo lang ze maar niet gebruikt, ze mag drinken wat ze wil? Mooi is dat!

Ze zei ook dat ze niet elke week uit gaat, dus dat ze voor keertje wel veel mag drinken. Voor mij zijn dit alleen maar smoesjes. Elke keer verzint ze wel weer een smoesje. Omdat haar moeder jarig is, dan… Omdat ze uit is, mag ze…. Omdat ze zich rot voelt, kan ze … Er is altijd wel een gelegenheid om een smoesje te verzinnen waarom je mag drinken of waarom je mag blowen. En zo zal het ook wel gegaan zijn met cocaxefne of pillen of crack… Tuurlijk als je denkt zoals Sandra, dan kun je elke dag wel iets verzinnen om te gebruiken. Want als je wilt, is er elke dag wel iets. Mooi weer, leuk liedje op de radio, voetbalwedstrijd, slecht weer, een leuke brief, geen leuke brief, een goed gesprek, geen gesprek…

Ze heeft godverdomme net twee dagen geleden gebruikt. Hoe kan ze het dan toch nu in haar hoofd halen gewoon weer te drinken en te blowen alsof er niks aan de hand is? Maar als ik daar een opmerking over probeer te maken, want ik doe het tegenwoordig iets voorzichtiger, dan wordt ze boos. Altijd als we het bijvoorbeeld over haar drankgebruik hebben, zegt ze dat het “mijn probleem” niet is. Maar dat is het wel! Ik moet nu mee vechten tegen drugs, ik heb geen zin om zo meteen ook mee te moeten echten tegen alcohol. Ik denk dat als je eenmaal verslaafd bent of bent geweest, dat dat altijd blijft. Als de drugs niet voorradig zijn, kun je altijd nog alcohol gebruiken, of andersom. Een verslaving draait naar mijn idee niet om het product, maar om het feit dat je je ellende wilt vergeten.

Een van die ellendige dingen is als je wilt vergeten dat je moeder zelfmoord wil plegen of een poging ondernomen heeft. Sandra vertelde me dat ze haar moeder al een keer heeft gevonden nadat ze een heel doosje pillen had opgegeten. Een andere keer heeft haar moeder zo hard lopen gillen en tieren omdat ze dood wilde, dat ze zelfs Sandra gevraagd heeft om samen met haar zelfmoord te plegen. Kun je je dat voorstellen?

Sandra is gelukkig niet echt suxefcidaal, maar verminkt zich soms wel. Ze heeft littekens op haar buik van uitgedrukte sigarettenpeuken en ze slaat zich regelmatig als op haar eigen gezicht als dat ze echt boos is. Als ze verward is, bonkt ze met haar hoofd tegen de muur net zo lang totdat ze koppijn heeft en het andere vergeten is. Ze heeft op het Jellinek al een keer net zo lang op de muur geslagen tot haar hand bloedde. Haar voet had ze trouwens gebroken omdat ze tegen een muur aan bleef schoppen.

Sandra heeft een waarschuwing van het Jellinek gekregen. Ze moet voortaan langer blijven zodat ze haar beter in de gaten kunnen houden. Ja, alsof ze overdag zo veel trek in drugs krijgt als ze in een kliniek tussen de ex-junks en ex-alcoholisten zit. Misschien ook wel, want de “deelnemers” moeten verplicht naar elkaars verhalen luisteren. Waarom was je ook al weer gaan drinken of hoeveel beter voelde je je met drugs? Lijkt me een geweldige stimulans om niet te gebruiken! En het ergste is dat het nare gevoel met drugs en/of alcohol inderdaad even weg is. Je wordt even niet meer herinnerd aan je nare jeugd, aan het misbruik of aan de ellende op deze wereld.

Sorry hoor, maar ‘s avonds dan? Alsof haar tot 17.00 uur binnen houden zin heeft? Ik snap wel dat ze niet meer kunnen doen en dat Sandra het zelf moet doen, maar ze kunnen toch wel iets anders doen? Een speciale “ik heb trek”-hulplijn ofzo. Of laat haar nu elke dag in een bekertje plassen in plaats van xe9xe9n keer in de week. Zet haar uitkering stop, of beter, sluit haar weer op!

Het allerergste is nog wel dat deze dagbehandeling over 6 weken afgelopen is. Is ze dan echt na 6 weken clean? Kan ze na 6 weken wel van de drugs afblijven? Sinterklaas staat voor de deur, de kerstballen liggen al weer in de winkel en wat dacht je van Oud&Nieuw, dat zijn echt van die dagen dat je je nog ellendiger voelt dan normaal. “Normale” mensen zitten dan als gelukkige mensen thuis bij hun gelukkige gezin maar als ex-junk met een klote familie en een kut-verleden hoor je daar niet bij. Of hoor je daar niet tussen, als je al een plek hebt om heen te gaan.

Ik begrijp de “Je moet het zelf willen”-houding wel, maar het helpt dus niet!

+++

Sociale groep: Scxe8necontacten

- vertel een smoes en verbreek de ontmoeting
- ga geen discussie aan
- ga niet met iemand mee
- neem zelf het initiatief bij het afscheid of afronding van het gesprek

Sandra is vanmorgen naar mijn werk gekomen. Ze vertelde me het vrijwel direct en ik wist niet goed wat ik daarop moest zeggen. Ik kon haar wel verrot schelden of slaan, maar daar wordt uiteindelijk niemand beter van.

Ze heeft gebruikt. Ze heeft gisteravond thuis zitten roken. Roken nog wel. Had ze nu genoven, dan had ik het een stuk minder erg gevonden. Maar gerookt? Voor niet drugs kenners lijkt het wel allemaal hetzelfde, maar dat is het helaas niet. Coke roken is een stuk heftiger dan snuiven. Roken doe je namelijk met ammoniak erbij. Dat is puurder en daar gaat je hersenpan echt van naar de klote. En het heeft veel langer effect. Als je wat snuift, dan ben je misschien na een half uur weer “normaal”, maar als je rookt dan kun je wel uren van de wereld zijn. Met alle gevolgen van dien. En het werkt ook een stuk verslavender. Iemand die af en toe wat snuift, is niet per se een junkie. Iemand die af en toe rookt bestaat niet. Je rookt misschien in het begin nog niet elke dag, maar dat is na een tijdje echt elke dag, want dan kun je niet meer zonder.

Kutdrugs.

Kutwereld.

Kutverslaving.

Kut Sandra?

Ik weet niet meer wat ik moet denken, wat ik moet doen of wat ik niet moet doen. Er gaat van alles door mijn hoofd. “Nu stoppen,” zegt een stemmetje. “Ermee kappen,” zegt nog een stemmetje. “Waar ben je mee bezig?” vraagt een derde stem. Er is ook wel een stemmetje dat zegt dat dit soort dingen kunnen gebeuren, dat het misschien eenmalig is en dat alles goed komt, maar deze stem wordt overstemd door de anderen. En er is nog een stem die zegt: “Je moet huilen kreng,” maar ik kan geen traan laten.

Er ligt nu een duidelijke grens, maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik kan haar niet loslaten, ik durf haar niet los te laten, maar elk normaal denkend persoon zal me vertellen het hierbij te laten. Gewoon “einde verhaal”.

Ik had zo duidelijk een grens gesteld: xe9xe9n keer gebruiken was “Jammer dan, leuk je ontmoet te hebben, maar dxe1xe1xe1g!” Natuurlijk had ik me voorbereid op het feit dat het een keer zou kunnen gebeuren. Maar nu al, dat is veel te snel. Heb ik haar te veel onder druk gezet? Wil ze wel echt van de drugs af? Waarom heeft ze gebruikt?

Ze vertelde me dat ze spijt heeft en dat ze zich schuldig voelt. Maar wat heb ik daar aan? Ik wilde haar steunen, maar ik kon haar nauwelijks meer recht in haar ogen aan kijken. Zoals ze daar stond: nog steeds snotterig, met die puppyogen, hoofd half hangend en lichaam ineen gezakt. Ze was dus vandaag ook niet naar de Jellinekkliniek geweest. Dat heeft ze maar even overgeslagen. Ze zou er wel meteen naar toe gaan. Dat beloofde ze me plechtig, maar kan ik dat nog geloven? Ze heeft ze me nu zo veel leugens verteld, dat ik niet meer weer weet of ze de waarheid vertelt of dat ze liegt.

Esmee, de ex van haar vader en ook de ex van Sandra, zat buiten in de auto op Sandra te wachten toen ze het mij vertelde. Zij had gehuild toen Sandra het vertelde. Ik kon niet huilen. Ik wil slaan! Of schoppen of iets kapot gooien. Net zo lang totdat ik mijn woede er uit heb gegooid. En het stomme is dat ik het nu niet verwacht had. Niet nu. Het ging natuurlijk de afgelopen tijd niet echt geweldig goed met haar, maar het is wel ‘s slechter geweest. En toen heeft ze ook niet gebruikt. Toch? Jeetje, ik begin nu echt aan alles te twijfelen. Aan die nacht dat ze zogenaamd wel thuis had geslapen, aan die avond dat ze even iets moest ophalen voor een vriend, aan alles.

Van wie heeft ze het spul gehad? Of heeft ze het gekocht? Bij wie dan? Is ze weer bij die dealer bij het spoor geweest? Heeft ze betaald of erger, heeft ze ervoor geneukt? Wat heeft ze moeten doen om aan de crack te komen? Ik zou gewoon naar de politie moeten gaan om die kankerdealer aan te geven. “Daar woont ie, ik heb hem zelf gezien!”

Ik kan niet huilen, niet schreeuwen, niet schoppen of slaan. Helemaal niks. Ik sta op mijn eigen grens en het voelt alsof ik naar beneden aan het vallen ben, de afgrond in. Hoe ver moet ik gaan? Hoe ver ga ik? Moet ik er weer voor haar zijn als ze de Detox in gaat?

Het is half acht ‘s avonds en ik ben radeloos. Ik ben Sandra kwijt. Ze heeft haar telefoon uit staan, geen bericht achtergelaten terwijl ze thuis op me zou wachten. Zij zou boodschappen doen en ik eten koken. Het geld dat ik had achtergelaten, is weg en de boodschappen zijn er niet. Het was maar 25 gulden, maar elke gulden telt. Zeker voor een junk.

Ik ben nog bij Isabel in het cafxe9 geweest. Ze was daar wel geweest, maar was om 3 uur weer weggegaan. Dat klopte natuurlijk al van geen kanten omdat ze normaal gesproken tot 4 uur in de dagbehandeling zou moeten zitten. Die dagbehandeling duurt zo lang zodat ze niet de hele dag op straat hangt en eventueel in de verleiding kan komen. Soms weten ze daar dus toch wat ze aan het doen zijn.

In het cafxe9 heb ik Sander ook nog laten bellen, je weet maar nooit. Hij zei dat hij haar al een paar dagen niet had gezien, maar dat ze hem gisteren had gebeld om vanavond langs te komen. Ook van die opmerking gingen mijn nekharen overeind staan. Niet alleen omdat het Sander is, maar ook omdat ze vanavond bij mij zou zijn.

En het feit dat haar papieren hier nog liggen… Ze zou naar de Sociale Dienst gaan om van alles te regelen, maar al haar papieren liggen nog hier. Hier bij mij op tafel. Ze heeft dus wel het geld opgehaald om boodschappen te doen, maar niet de papieren van de Sociale Dienst.

Kutwijf dat ze is, kankerjunk. Waarom belt ze niet even om te zeggen waar ze is? Waarom moet ik haar weer zoeken, al haar vrienden en familie afbellen om erachter te komen dat ze bijvoorbeeld gewoon bij haar moeder zit. Maar ik heb haar moeder al gebeld. Ze zei weer dat Sandra rond vier uur medicijnen voor haar zou gaan halen, maar dat ze nog niet terug was. En ja, ze had ook daar geld meegekregen.

Haar zus zei dat ze bij haar tante op bezoek was, die junk. Met mijn geld en dat van haar moeder op bezoek bij haar tante die verslaafd is. Prima plan lijkt me. Maar aan de andere kant geloof ik daar ook geen zak van. Ze is in staat haar moeder te bellen om te zeggen dat als ik bel dat ze er wel is geweest, maar weer weg moest. Sandra is niet gek, ze kent me inmiddels en weet dat ik achter haar aan ga op het moment dat ze spoorloos is en haar afspraak niet na komt. Dat heb ik al een keer eerder meegemaakt en dat was eigenlijk genoeg.

+++

Op de zaterdag voordat Sandra naar de Detox ging, hadden haar vrienden een afscheidsfeestje georganiseerd. Die vrienden van de week ervoor. Dus dronken Alice, dikke Truus, pillen-Nico en nog een paar van die vage gasten. Het feestje was in het huis van Truus. Sandra en ik kwamen pas om twaalf uur binnen en toen waren de meeste gasten al aardig ver heen. Alice was al dronken en Nico leek me ook niet al te helder meer. Anita 2 was er met haar man, maar had toch de neiging mij de hele avond te zoenen. Haar man leek dat weinig te schelen. Ook Sandra vond dat blijkbaar de normaalste zaak van de wereld.

Eerst dronken we nog wijn en bier, maar na een paar biertjes kreeg Sandra wodka voorgeschoteld.

“Je gaat er een tijdje tussenuit, dus je moet jezelf wat moed indrinken.”

Ja, Nico wist waarover hij sprak.

Na een paar wodka en een aantal zoenpogingen van Anita 2, was ik Sandra kwijt. Ik weet nog dat ik eerst in alle kamers heb gekeken. Misschien zat ze wel ergens een jointje te roken. Maar omdat ik haar nergens zag, werd het tijd dat ik vragen ging stellen.

“Heb jij Sandra gezien?”
“Nee, maar vraag het Alice even, die weet vast wel waar ze is.”
“Alice, heb jij Sandra gezien?”
“Ja, die is zo terug.”
“Wat bedoel je, die is zo terug. Waar is ze dan?”
“Ze is even wat halen, ze komt zo, wil je nog wat drinken?”
“Nee, zeg me waar Sandra is. Ik wil naar haar toe.”
“Joh, maak je niet zo druk, ze is zo terug, ze is even naar een vriend toe.”
“Welke vriend? En waarom heeft ze dat niet tegen mij gezegd. Ik wil dat je me nu zegt waar ze is!”
“Okee, ik breng je er wel heen. Maar ze is zo terug, misschien lopen we haar wel mis.”
“Kan me niet schelen, kom we gaan.”

Om drie uur ‘s nachts lopen Alice en ik in Amsterdam Oost door de Molukkenbuurt. Het is koud op straat en verlaten. We slaan een paar keer linksaf en we lopen naar mijn idee richting het spoor. Op een gegeven moment staan we voor een portiek.

“Hier de trap op, eerste deur rechts.”

Ik denk nog, waarom gaat ze niet mee, maar ik loop eigenlijk meteen alleen de trap op. Ik bel aan. Ik hoor een deur dichtslaan en voetstappen. Een donkere man kijkt naar me vanachter een gordijntje.

“Wat wil je?”
“Ik kom voor Sandra. Ze is hier toch?”

De man haalt het slot van de deur en laat me binnen. Ik sta in een donkere gang. Achter een deur hoor ik stemmen. Die van Sandra en van een andere man. Ik kan niet verstaan waar het over gaat. Ik pak de deurklink beet en doe de deur naar de huiskamer open. Daar zie ik Sandra. Ze zit op de grond voor een ronde tafel. Een andere man zit op een grote leunstoel en kijkt nauwelijks op als ik binnen kom lopen. Op de tafel ligt een lading coke. Niet voor xe9xe9n lijntje, maar zeker voor twintig. Sandra kijkt op en schrikt.

“Wat doe jij…”

Maar ik hoor niet meer wat ze zegt, want ik ben weg. Ik loop zo vlug als ik kan de gang door en de trap af. Beneden op straat sta ik hijgend en verlamd van schrik en angst bij te komen. Ik weet niet wat ik moet doen. De politie bellen, nog een keer naar boven gaan om Sandra verrot te schelden of naar huis gaan? Ik was bij een dealer in huis. Een dealer! Ze weten hoe ik er uitzie. Ze hebben me gezien. En Sandra zat daar voor de tafel te … Ik weet het niet meer. Ik weet niet wat ze aan het doen was. Snuiven of schuiven, of… Er gaat van alles door mijn hoofd.

Ik ben misschien nog maar tien seconden beneden als Sandra naast me komt staan.

“Wat deed jij hier?”
“Ik kan jou precies hetzelfde vragen nietwaar? Maandag ga je godverdomme de Detox in om af te kicken. En die kankerlui hebben gewoon een kilo coke op tafel liggen.”
“Niet zo hard. Met die lui moet je niet spotten.”
“Spotten? Sandra, ik zou de politie moeten bellen. Weet je wel hoeveel coke daar op tafel lag? Wat deed je daar Sandra? Waarom, waarom doe je dit? Waarom doe je mij dit aan?”
“Ik moest wat halen voor een vriend van me. Echt waar, ik heb niets gebruikt. Ik heb van Nico een half pilletje gehad, meer niet, echt niet.”
“En waarom kan die vriend het niet zelf halen. Is ie verlamd ofzo? Godverdomme Sandra.”
“Maar waarom was je naar me op zoek?”
“Omdat ik je miste Sandra, omdat ik om je geef.”

+++

Sandra is er nog steeds niet. Ik heb al honderd keer naar haar mobiele telefoon gebeld, maar er wordt maar niet opgenomen. De laatste tien keer stond ie bovendien ook uit.

+++

Het is nu vijf over tien. Sandra was onze afspraak vergeten zei ze. Haar telefoon was uit omdat de accu leeg was. Ja ja. Ze zou nu naar haar moeder gaan om de medicijnen te brengen die ze voor haar gekocht had en daarna zou ze meteen naar huis gaan. Om te schrijven. Sandra moet verplicht van het Jellinek een dagboek bijhouden waarin ze moet schrijven hoeveel trek ze heeft, wat ze na de dagbehandeling doet en hoe ze zich voelt.

Ze werd bijna boos toen ik boos op haar werd omdat ze onze afspraak was vergeten.

“Kan toch gebeuren, sorry hoor.”

Ik wou dat ik begreep waarom ze zo makkelijk met die dingen om gaat. Waarom ze niet begrijpt dat ik me ongerust maak. Dat het normaal is om even te bellen als je later bent. Of dat normaal is een briefje achter te laten. Gewoon, om rekening met anderen te houden. En met mij ja, ook om rekening met mij te houden!

Ik kan niet in haar hoofd kijken, ik weet niet wat er in haar om gaat. Hoe denkt een ex-junk? Zou ze spijt hebben van alle dingen die ze gegaan heeft of denkt ze alleen maar aan hoe het was en hoe ze zich toen voelde? Of denkt ze dat het tijd is haar leven te veranderen? Om op te houden met liegen en bedriegen en dat het tijd is een bezem door haar vriendenkring te halen? Zou ze zich dat beseffen? Snapt ze wel dat ik echt om haar geef? Dat ik niets van haar wil, behalve haar liefde? Snapt ze wel hoe je met mensen moet omgaan? Heeft ze dat uberhaupt ooit geleerd? Begrijpt ze wel wat ze aan het doen is? Je leven veranderen gaat natuurlijk niet in xe9xe9n dag, dat begrijp ik wel, maar ze moet er wel mee beginnen. Het besef moet er komen. Het moet er zijn! Anders komt ze nooit van de drugs af en ook niet uit dat wereldje.

“Ben je nog wel gek op me?” vroeg ze door de telefoon. Ik heb eerlijk geantwoord dat ik het niet weet. Dat ik mijn best doe, maar dat ik soms het gevoel heb dat ik er zo weinig voor terug krijg. En dat we zo weinig seks hebben. En dat ik het idee heb dat ik haar soms niet kan bereiken. Dat ik geen idee heb wat er in haar om gaat, simpelweg omdat ze me dat niet vertelt. En dat wat ze me soms vertelt, boven mijn pet gaat. Dat ik daar niet altijd mee om kan gaan. Er is nog zo veel dat ik niet begrijp. En misschien nooit zal begrijpen.

Ik ben bang om haar te verliezen. Ik ben stapelgek op haar en dat maakt het ook zo moeilijk. Ik wil van haar houden zoals ze is.